Για άλλη μία φορά χθες το βράδυ ο Πρόεδρος μας έδειξε πόσο κοντά είναι στον πολίτη και το σεβασμό του στο θεσμικό του ρόλο. Τόλμησα να ρωτήσω γιατί ο προαύλιος χώρος του σχολείου παραμένει σκοτεινός ενώ υπάρχουν φώτα και έθεσα το θέμα της ασφάλειας των παιδιών. Αρχικά είπε ότι πέρυσι που άναβε τα φώτα δεν τα έσβηνε κανείς και αναγκαζόταν να το κάνει ο ίδιος. Πρότεινα να μπει χρονοδιακόπτης ώστε και φωτισμός να υπάρχει και ο ίδιος να μην έχει την έννοια για το σβήσιμο του φωτισμού κάθε βράδυ. Και εκεί ξεδιπλώθηκε μία από τις προσφιλείς επιχειρηματολογίες του Προέδρου: ότι εγώ δεν έχω δώσει ούτε ένα ευρώ στην κοινότητα (όχι ότι το ζήτησε κιόλας) και ότι δεν πρέπει να μιλάω. Κατά τον Πρόεδρο λοιπόν, δικαίωμα θα θέτει ερωτήματα, να υποβάλει αιτήματα ή να κάνει προτάσεις έχει μόνο όποιος βάζει το χέρι στην τσέπη. Και συνέχισε φωνάζοντας ότι θα κάνει ό,τι γουστάρει, ότι είναι Πρόεδρος και θα τον υποστούμε και ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο. Με «συμβούλευσε» δε να μην ασχολούμαι με τα κοινά.
Αγαπητέ Πρόεδρε, κάτι δεν έχεις καταλάβει καλά. Ο ρόλος σου είναι κυρίως η εξυπηρέτηση των αναγκών της κοινότητας, όπως εκφράζονται από τους πολίτες. Είσαι υποχρεωμένος να ακούς ό,τι σου λένε οι συγχωριανοί σου και να απαντάς κόσμια αν δεν συμφωνείς, όχι να κάνεις ό,τι γουστάρεις. Δεν είσαι μονάρχης, Πρόεδρος κοινότητας είσαι. Και το χωριό δεν σου ανήκει, εσύ ανήκεις σε αυτό. Σύντομα θα καταλάβεις ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να υφιστάμεθα την απαξιωτική συμπεριφορά σου κάθε φορά που κάνουμε μία ερώτηση ή προτείνουμε κάτι. Τέλος, δεν είσαι σε θέση να απαγορεύσεις σε κανέναν να ασχολείται με τα κοινά. Όποιος ενδιαφέρεται για το καλό του χωριού, είτε φέρει κάποιο αξίωμα ή τίτλο είτε όχι, μπορεί να λέει ελεύθερα τη γνώμη του.